Διάλογος στο 54 Γυμνάσιο Αθηνών

- ΤΕΛΕΙΩΣΕ η σχολική χρονιά κι ακόμα να το συνειδητοποιήσω!

- Εμένα θα το πεις; Βλέπω το παιδί στο σπίτι και του βάζω θερμόμετρο για τα δέκατα. Νομίζω πως είναι άρρωστο.

- Πάει κι αυτό, Βαγγελίστρα μου. Πάει, τέλειωσε, είναι πίσω μας!

- Πίσω μας, πίσω μας, πίσω μας, πίσω μας!

- Γιατί το επαναλαμβάνεις;

- Για να το εμπεδώσω!

- Ο γιος σου;

- Ζει! Η κόρη σου;

- Δεν θυμάται! Από την κούραση των εξετάσεων είναι σαν ζόμπι το πουλάκι μου.

Προχτές πήρε μια σοκολάτα, έβγαλε το χαρτί, πέταξε τη σοκολάτα στο καλάθι κι έφαγε το περιτύλιγμα!

- Εμένα ο δικός μου μπήκε στην ντουλάπα να κατουρήσει κι αναρωτιόταν πού πήγε ο καμπινές!

- Από το άγριο χάραμα μέχρι τη μαύρη νύχτα, ιδιαίτερα, φροντιστήρια, μαθήματα, ασκήσεις, επαναλήψεις, κεφάλαια, χρονολογίες, ονόματα, διευθύνσεις, πλανήτες, αστεροειδείς, χημικοί τύποι, ημίτονα, συνημίτονα, ελάχιστοι κοινοί πολλαπλάσιοι, άλατα, οξέα, αμινοξέα, συντακτικό… όλα ένα τουρλουμπούκι στο μυαλό τους.

- Και στο καπάκι να αρπάζονται η Αντιγόνη με τον Κρέοντα μαλλί με μαλλί για τον οικογενειακό τάφο!

- Μια στα τόσα, τηλεφωνούσε καμιά φίλη της. Να ρωτήσει κάτι για τα μαθήματα δηλαδή! Όχι για να βρεθούν, να πουν καμιά σαχλαμάρα, να πάνε ένα σινεμά, να πάρουν μια ανάσα, μια εισπνοή, ΤΟΝ ΔΙΑΙΡΕΤΗ ΜΟΥ ΜΕΣΑ!

- Α πα πα, τέτοιες κραιπάλες δεν τις επιτρέπει το εκπαιδευτικό σύστημα…

- Διαλυμένα τα μανάρια μου. Φωνή δεν έβγαινε απ΄ το λαρύγγι τους. Σήκωνα το ακουστικό, άκουγα μια τεράστια παύση κι έδινα το τηλέφωνο στο παιδί. Παρέδιδα το ένα ερείπιο στο άλλο! Πώς συνεννοούνταν μες στη μούγκα, απορώ και εξίσταμαι.

- Η σιωπή των Αμνών!

- Με την Παιδεία ως Χάνιμπαλ Λέκτορ!

- Στο δε άγχος να μην επεκταθώ!

- Άγχος! «Θα γράψω καλά, θα πέσουν τα SΟS, θα λύσω την άσκηση, θα μείνω σε μάθημα, θα πάρω τη βάση, θα είναι εύκολα, θα είναι μανίκι, θα προλάβω να τελειώσω»;

- Το άγχος πλέον δεν αποτελεί αφηρημένη έννοια. Τύπου «αγάπη, μίσος, φιλοπονία, φυγοπονία» και τα ρέστα παγωτό! Το άγχος έχει αποκτήσει υπόσταση στερεού σώματος. Το βλέπεις, το αγγίζεις, το μυρίζεις, μπορείς να το κόψεις με το μαχαίρι!

- Το νευρικό τους σύστημα κουτουλάει στους τοίχους…

- Εμένα θα μου πεις; Που είναι μες στις γούβες τα ντουβάρια μου;

- Ήθελα να ΄ξερα οι εκάστοτε υπουργοί Παιδείας, τι διάολο άκληροι όλοι τους; Αυτοί παιδιά δεν έχουν;

- Και να έχουν, δεν τα βλέπουν ποτέ. Είναι πολύ απασχολημένοι να βελτιώσουν το εκπαιδευτικό σύστημα!

- Πάντως δεν φταίει μόνο το σύστημα. Είναι και κάτι γονείς μπουμπούκια…

- Ολάνθιστα! Αντί να βάζουν πάνω απ΄ όλα την ψυχική ισορροπία των παιδιών τους, τα μετατρέπουν σε μπακαλόγατους. Με το τεφτέρι να υπολογίζουν βαθμούς και μέσους όρους. Διότι ως γνωστόν, σ΄ αυτή τη ζωή διαπρέψανε μόνο όσοι έχουν απολυτήριο από 18 και πάνω! Από 18 και κάτω πουλάνε εμφιαλωμένα στα φανάρια!

- Κι όλα αυτά γιατί; Για να ψάχνουν στα κορνιζάδικα σε ποιο πλαίσιο θα βάλουν αργότερα το πανεπιστημιακό δίπλωμα. Θα ρίξω εγώ το παιδί μου στα αγχολυτικά για το πρώτο τυχόν συνημίτονο!

- Πάντως στο σχολείο παίρνουν εφόδια, δεν μπορείς να πεις!

- Όχι, δεν μπορώ πω! Εγώ προχθές το σοτάρισα το εφόδιο και το έσβησα με κόκκινο κρασί, αλλά μου άρπαξε λίγο στο ψήσιμο. Δεν με παρατάς κι εσύ, λέω εγώ; Που θα πάει το παιδί μου να ψάξει για δουλειά και στο ίντερβιου θα το ρωτήσουνε, τι; Ποια είναι τα υπεροξειδιοσώματα;

- Το ΄χω, το ΄χω: Τα υπεροξειδιοσώματα είναι μικρά σφαιρικά κυστίδια που περιβάλλονται από στοιχειώδη μεμβράνη και περιέχουν οξειδωτικά ένζυμα που βοηθούν διάφορες μεταβολικές εργασίες. Ενώ τα λυσοσώματα περιέχουν υδρολυτικά ένζυμα που βοηθούν στην πέψη μεγαλομοριακών ουσιών ενδοκυτταρικής ή εξωκυτταρικής προέλευσης που έχουν εισβάλει στο κύτταρο με τη διαδικασία της ενδοκύττωσης!

- ΟΚ, σε πήρανε στο Δημόσιο!

- Τουλάχιστον πάει η χρονιά! Αρχίζουν οι διακοπές.

- Όχι για όλους. Στις δυο τελευταίες τάξεις του λυκείου, τα παιδιά τον πάνε ακατούρητο όλο τον Ιούλιο. Από φροντιστήριο σε φροντιστήριο τρέχουν μέσα στους πέντε καύσωνες.

- Και μετά λέμε: «Περίεργο πράγμα… Σαν μια επιθετικότητα του βγαίνει του παιδιού».

- Η εφηβεία.

- Και η μαλακία. Όχι των παιδιών! Των «μεγάλων». Που είναι τόσο δα μικροί!

- Καλές- λέμε τώρα- διακοπές!

- Και καλό- λέμε τώρα- καλοκαίρι!

Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ ela@ath.forthnet.gr

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στα ΝΕΑ της 20 Ιουνίου 2009

Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ .

ΚΙ ΗΡΘΑΝ οι μέρες κι οι καιροί κι οι χρόνοι οι πικραμένοι που τα παιδιά παίρνουν βαθμολογίες στο σχολείο. Εξ ου και μαζευτήκαμε όλοι οι καρμίρηδες γονείς να παραλάβουμε τον «Έλεγχο προόδου» των βλασταριών μας. (Τόσο το «έλεγχος» όσο και το «πρόοδος» έννοιες κατ΄ ευφημισμόν: Κανένας δεν ελέγχει και καμία πρόοδος δεν προκύπτει απ΄ τα συμφραζόμενα).
Σε μας, τους ελέγχους τους έδιναν στη Γραμματεία, στον πρώτο όροφο. Οι ουρές των…

ψυχοπαθών κηδεμόνων πέρναγαν τα όρια του Λεκανοπεδίου Αθηνών και φτάνανε στην πινακίδα «Καλώς ήλθατε στον Νομό Φθιώτιδας».
Μιλάμε για την απόλυτη παράνοια. Οι μισοί κοιτάζανε με στραβό μάτι τους άλλους μισούς μπας και τους φάνε τη θέση. Όλοι με το ίδιο σκοτεινό βλέμμα, όλοι με το σιχτίρι στην άκρη της γλώσσας. Κι όλοι στην ουρά την ατελείωτη.
Να κοιτάμε με απόγνωση τους μπροστινούς («ε, ρε τι με περιμένει ακόμα!») και με ηδονή τους πισινούς («υπάρχουν και χειρότερα!»)
Κι αυτό το απίστευτα ηλίθιο που κάνουμε στις ουρές: Πάμε και κολλάμε στον μπροστινό μας.
Λες κι αν του πιάσουμε τα οπίσθια, θα προχωρήσουμε πιο γρήγορα. Λες κι αν κάτσουμε ένα σκαλί παρακάτω- να αναπνέουμε, ρε αδελφέ- θα φτάσουμε πιο αργά στην Ιθάκη. Η Ιθάκη σ΄ έδωκεν το ωραίο ταξίδι, μαλάκα, κάτσε τώρα να απολαύσεις τη θέα την αξέχαστη: δεκάδες οπίσθια μπροστά σου!!!
ΟΙ ΔΕ ΜΑΜΑΔΕΣ όλες, ένα μάτσο βιόλες! Φουλ στην ίωση. Ρωτούσες κάτι την μπροστινή σου, γύρναγε να σου απαντήσει κι έβηχε μες στη μούρη σου. Σε ρωτούσε η από πίσω, φτερνιζόσουνα μες στη δική της. Αυτή δεν ήταν ίωση, αυτή ήταν η αλυσίδα αγάπης!
Ζήσαμε αξέχαστες σκηνές. Οι σκάλες τίγκα στις τρελές… Μια σιωπή, μια μούγκα και μια στρούγκα. Πού και πού, έτσι για να σπάσει η μαυρίλα, άκουγες και μια συναχωμένη μύτη να επιτίθεται στο χαρτομάντιλο. Μόνο ο εισπράκτορας από τα χρόνια τα παλιά έλειπε: «οι μπροστινοί προχωρήστε στον διάδρομο παρακαλώ».
Κι ήταν και οι τυχεροί. Αυτοί που μόλις είχαν πάρει τον έλεγχο (προόδου πάντα) και έβγαιναν από τη Γραμματεία. Εμείς αυτούς τους κοιτάζαμε με μίσος. Αυτοί πάλι κοιτάζανε με μίσος τον έλεγχο. Ήταν και κάτι κακομοίρες που για να μπορέσουν να τον διαβάσουν τον βάζανε κάτω κάτω. Τεντώνανε το χέρι του Καραγκιόζη και πάλι
Φωτογραφία
άκρη δε βγάζανε. Βάλε κυρά μου το γυαλί το πρεσβυωπικό, ποιος θα σε παρεξηγήσει; Εδώ μέσα όλοι κοιτάμε την καντίφλα μας, αν τα πέρασες εσύ τα 45… πες το στη φοράδα στο Γενή τζαμί! ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ το μενού. Αυτούς τους κοστουμάτους με την τσάντα και το υφάκι «τι κάνω εγώ εδώ, αλλού ξεκίνησα γι΄ αλλού κι αλλού η ζωή με πάει». Ένας είχε πάρει το παιδί του στο κινητό σε πλήρη υστερία. Είχε πάρει τώρα αυτό ένα 12άρι Φυσική. Ποιος είδε τον μπαμπά και δεν τον εφοβήθη.
Να ωρύεται «εγώ φταίω που πληρώνω 35 ευρώ την ώρα το ιδιαίτερο για να μου φέρνεις 12άρια, που κ@@@βαράς, που κάνεις, που φτιάνεις, που ράνεις! Αλλά δε φταις εσύ, η μάνα σου που σε κακομαθαίνει κι εγώ το κορόιδο που πληρώνω»! Πολύ παιδαγωγικά πράγματα, μπράβο βρε! Καθόμασταν όλοι μαζί και τον χαζεύαμε… έτσι σαν ταινία στο σινεμά… Περνούσε και η ώρα ευχάριστα!
Μια άλλη μικρή είχε έρθει με τη μαμά της μαζί. Αυτή την κόψαμε από την αρχή για φυτό τελειωμένο. Μόλις πήρε τον έλεγχο έπαθε την απόλυτη υστερία. Έγινε μελιτζανιά, άρχισε να χοροπηδάει πανευτυχής και να τσιρίζει. Έβγαζε έναν ήχο ακαθόριστο. Κάτι σαν «ιιιιιιαααααχχχχ, ιιιιιιααααααχχχχ!». Προφανώς οι βαθμοί του φυτού ήταν τζάμι. Πρώτον, διότι κάτι πήρε το αυτί μας για 19άρια και δεύτερον, γιατί η μαμά της χοροπηδούσε επίσης. Να μην αναφέρω τα δολοφονικά βλέμματα που εισέπραξαν μάνα και κόρη από τους άλλους γονείς που βλέπανε τα 10άρια και τα 12άρια στον έλεγχο. Αν το βλέμμα σκότωνε, η συγκεκριμένη οικογένεια θα είχε εξολοθρευτεί επί τόπου.
ΣΤΟ ΜΕΤΑΞΥ, πες με τρελή (που είμαι!) αλλά παρατήρησα πως όποιος έβγαινε από τη Γραμματεία σαν να πάθαινε και μια υποτροπή στην ίωση. Κουτσά στραβά έμπαινε, ερείπια έβγαινε… Κάτι οι βαθμοί, κάτι η ζέστη, κάτι τα λόγια του παπά… σαν να βήχανε πιο πολύ, πιο δυνατά, πιο εκδικητικά προς τον συνάνθρωπο. Υποβαστάζονταν κι απ΄ τα χερούλια, τοίχο τοίχο και γωνιά γωνιά σέρνονταν όλοι. Να μπει τώρα γονιός στο αμάξι του και να απορείς εσύ γιατί θα το στουκάρει στον πρώτο στύλο στην Κατεχάκη και θα πάρει και τον νταλικιέρη στον λαιμό του.
ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ, πήραμε ό,τι πήραμε, κατεβήκαμε τη σκάλα των δακρύων, ρίξαμε ένα αφ΄ υψηλού βλέμμα στους κακορίζικους που ήταν στο ανέβασμα και φύγαμε. Άλλοι χαρούμενοι. Άλλοι στα μαύρα τάρταρα. Άλλοι ίσα βάρκα ίσα νερά. Άλλοι στα λεφτά τους συν το κέρδος της μπάνκας.
Κι όλοι μα όλοι ανεξαιρέτως στο ίδιο τριπάκι. Ότι και καλά αυτοί οι βαθμοί θα καθορίσουν το μέλλον του παιδιού μας. Αυτή η επίδοση θα προδιαγράψει τη ζωή του. Και κολλάμε εκεί. Και ξεχνάμε τα δικά μας. Ξεχνάμε τους δικούς μας συμμαθητές. Τους πρώτους, τους αριστούχους. Που δεν διαπρέψανε πια και όλοι στη ζωή τους. Αντίθετα, κάτι άλλοι που δεν τους έπιανε το μάτι μας μια χαρά προκόψανε.
Και δεν καταλαβαίνω, η ξανθιά μάνα: Ο στόχος είναι να μεγαλώσουμε παιδιά ψυχικά υγιή ή κουρέλια με 20άρια; Να ξέρω δηλαδή να κανονίσω κι εγώ την πορεία μου!
Για τα χάλια της παιδείας μπορεί να φταίνε οι εκάστοτε ιθύνοντες. Για τα χάλια των παιδιών μας όμως φταίμε κι εμείς. Εμείς οι αγχωμένοι βλοσυροί γονείς που διδάσκουμε στο παιδί μας τον ανταγωνισμό! Ο θάνατός σου ζωή μου!
Διδάσκουμε στο παιδί μας αυτό που κάνουμε εμείς: Να σπρώχνει στη σκάλα για να ανέβει μια ώρα αρχύτερα!

Από τα ΝΕΑ.

ΟΧΙ ΟΤΙ το κείμενο που ακολουθεί έχει καμιά μεγάλη σημασία. Έτσι κι αλλιώς με το μπάχαλο που επικρατεί στον χώρο της Παιδείας οι υπουργοί μπαινοβγαίνουν από συρόμενες πόρτες: Φύγε συ, έλα συ. Το γεγονός ότι όλο αυτό το αλαλούμ το πληρώνουν τα παιδιά μας ΣΗΜΕΡΑ και θα το βρούνε μπροστά τους ΑΥΡΙΟ, ποσώς απασχολεί τους ψηφοθήρες της μαύρης συμφοράς.

Ζούμε σε μια χώρα με βαριά πολιτιστική κληρονομιά. Μια χώρα με μέγιστους πεζογράφους και ποιητές. Γι΄ αυτό άλλωστε υπάρχει στη διδακτέα- λέμε τώρα!- ύλη το μάθημα της Λογοτεχνίας.

Το μάθημα αυτό επισήμως είναι η εισαγωγή του παιδιού στον μαγικό κόσμο των γραμμάτων. Ανεπισήμως είναι μια συνειδητή μεθόδευση που οδηγεί τον μαθητή να μισήσει θανάσιμα κάθε μορφή γραπτού λόγου. Και λέω «συνειδητά», διότι σαφώς και συμφέρει παρόμοια καθεστώτα ο σκοταδισμός, η άγνοια, η αμάθεια και- ακόμα χειρότερα- η ημιμάθεια. Και πώς το πετυχαίνουμε αυτό; Πολύ απλά: Μετατρέπουμε το μαγευτικό ταξίδι της ψυχής και του νου σε μια αργή, βασανιστική διαδρομή προς στα κάτεργα.

Και για να μην το ρίξουμε και πολύ στο θεωρητικό σαββατιάτικα, θα ήθελα να αναφέρω ορισμένα τυχαία παραδείγματα. Ορισμένες εμπειρίες γονιών και μαθητών για να συνεννοηθούμε (τουλάχιστον)

μεταξύ μας.

1 . Σε τάξη της Β΄ Γυμνασίου βάζουν εργασία για τον Καβάφη. Ο γιος γυρίζει σπίτι και μιλάει με τον πατέρα του. Ακολουθεί η καταγραφή του γεγονότος από τον πατέρα:

«Μου λέει ο γιος μου:

- Η καθηγήτρια μας διάβασε το ποίημα του Καβάφη και μας εξήγησε τι έλεγε!

- Τι άλλο σας είπε; Gια το πού, πώς έζησε…

- Όχι.

- Τι έργα έγραψε;

- Όχι!

- Τίποτα ονόματα άλλων ποιημάτων του;

- Όχι!

- Κάτι άλλο για τη ζωή του;

- Τσου!

- Και πότε σας είπε ότι ήταν «έτσι;» (ΣΗΜΕΙΩΣΗ: «Ομοφυλόφιλος»)

- Πριν χτυπήσει το κουδούνι (το πιο σωστό timing) και οι συμμαθητές μου τον κορόιδευαν π@@@@η. Κι εγώ το είπα μια-δυο φορές, να σου πω την αλήθεια…

- Είσαι σίγουρος για όσα είπες παραπάνω, μήπως ξέχασες να μου πεις κάτι; Για τη ζωή του, τι έργα έγραψε, πού μπορείτε να διαβάσετε για τον Καβάφη, μήπως σας είπε στο άλλο μάθημα θα ξαναμιλήσουμε γι΄ αυτόν;

- Όχι!

Και συμπληρώνει ο πατέρας που τον έχουν ζώσει τα μαύρα φίδια πλέον. Πώς θα γίνει άραγε το επόμενο μάθημα; Κάπως έτσι: «Και τώρα θα μιλήσουμε για τη Σαπφώ! Λέγεται πως ήταν λεσβία. Τώρα μπορείτε να βγείτε για διάλειμμα, τέλειωσε το μάθημα!».

2. Σε 10χρονα παιδιά, στην Δ΄ τάξη Δημοτικού έβαλαν να αποστηθίσουν (ό,τι πρέπει για να μισήσεις ένα ποίημα) και να αναλύσουν το «Παιδί με το γρατζουνισμένο γόνατο» του Ελύτη. Να αποκωδικοποιήσουν λοιπόν τα μικρά παιδάκια στίχους του τύπου:

Βαθιά-βαθιά ο αστείος περίπατος του σπάρου, ψηλά-ψηλά της εκκλησίτσας το καπέλο και πέρα-πέρα ένα βαπόρι με φουγάρα κόκκινα.

(Είδες το κύμα των φυτών όπου έπαιρνεν η πάχνη, το πρωινό λουτρό της το φύλλο της φραγκοσυκιάς, το γεφυράκι στη στροφή του δρόμου αλλά και τ΄ αγριοχαμόγελο.

Σε μεγάλους χτύπους δέντρων.

Σε μεγάλα λιοστάσια παντρειάς εκεί που στάζουν από τα ζουμπούλια δάκρυα.

Εκεί που ανοίγει ο αχινός τους γρίφους του νερού, εκεί που τ΄ άστρα προμηνούν τη θύελλα).

3. Στην Α΄ Γυμνασίου έβαλαν να διαβάσουν τα παιδιά τα Απομνημονεύματα της Πηνελόπης Δέλτα.

Εννοείται ότι η Δέλτα τούς ήταν παντελώς άγνωστη- άρα και παντελώς αδιάφορη.

Γιατί να καίγεσαι για τη ζωή ενός συγγραφέα που δεν έχεις διαβάσει ποτέ ούτε ένα βιβλίο του; Γιατί να σε νοιάζει αν ο μπαμπάς στην Αλεξάνδρεια ήταν καταπιεστικός και ο αδελφός της ο Αντώνης (ο Τρελλαντώνης) εσωστρεφής και παράξενος;

ΠΗΓΕ Η μητέρα στο σχολείο και τους ρώτησε προσπαθώντας να καταλάβει τη (μη) λογική του εγχειρήματος:

- Τους βάλατε τα απομνημονεύματα της Δέλτα;

- Μάλιστα!

- Τι ξέρουν για την πεζογράφο;

- Τους είπαμε ότι είναι πολύ σημαντική μορφή των γραμμάτων.

- ΠΡΙΝ τη ζωή της, τους δώσατε να διαβάσουν κάποιο μυθιστόρημά της; Π.χ. τον Τρελλαντώνη ή τον Μάγκα που είναι εξαιρετικά αναγνώσματα γι΄ αυτήν την ηλικία;

- Όχι!

- Εμένα όλο αυτό γιατί μου κάνει ως ο ακριβέστερος ορισμός του σουρεαλισμού;

- Ναι, σωστό αυτό, αλλά ξέρετε δεν προβλέπεται από την ύλη…

- Και τι προβλέπεται από την ύλη; Να διαβάσουμε την αυτοβιογραφία κάποιας που δεν έχουμε διαβάσει πριν τα βιβλία της;

- Τι να σας πω, έχετε απόλυτο δίκιο…

Η μητέρα πήρε το δίκιο της κι έφυγε…

Αυτά είναι ελάχιστα από τα παραδείγματα που δείχνουν τα χάος το απροσμέτρητον. Και για να μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας: ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως όλες αυτές τις εργασίες δεν τις κάνουν τα παιδιά. Οι γονείς τις κάνουν. Οι γονείς βαθμολογούνται. Το ζητούμενο δηλαδή είναι «ποιος μπαμπάς γράφει την καλύτερη εργασία, ποια μαμά τη χειρότερη».

Και φυσικά τα παιδιά μας μεγαλώνουν. Και φυσικά μισούν το διάβασμα. Και φυσικά βλέπουν βιβλίο και κάνουν το σημείο του σταυρού για να το ξορκίσουνε. Κι επειδή αυτό είναι πλέον το ζητούμενο της Παιδείας, όπως την ξέρουμε, πρέπει να συγχαρούμε τους ειδήμονες. Μπράβο, μάγκες, τα καταφέρατε μια χαρά. Γεμίσατε τα Ίντερνετ καφέ και αδειάσατε τις βιβλιοθήκες! Μπράβο βρε, πάντα, τέτοια! Είστε ΟΚ τώρα, ή έχει κι άλλο πάτο το πηγάδι;

Και λέω εγώ τώρα… Δεν υπάρχει μόνον υπαρκτός σοσιαλισμός…

Υπάρχει και υπαρκτός σουρεαλισμός!

• Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ ela@ath.forthnet.gr

• Από ΤΑ ΝΕΑ της 31.1.2009