Γονείς στο 54 Γυμνάσιο Αθηνών

Διακινείται στο internet. Οποιος μπορεί ας βοηθήσει:

Η μητέρα του κοριτσιού γράφει:

Η κόρη μου 13 ετών, Ashley Flores, χάθηκε εδώ και δύο εβδομάδες.

Εάν στείλετε αυτό το μήνυμα σε όλες τις επαφές σας μπορεί κάποιος να δει αυτό το μικρό κορίτσι. Έτσι ακριβώς συνέβη με το κοριτσάκι του Steven Point το οποίο βρέθηκε γυρνώντας την φωτογραφία της και στην τηλεόραση.

Το Internet μπορεί όμως να στείλει αυτό το μήνυμα και πέρα από την θάλασσα, στη Νότια Αφρική, Καναδά κλπ. Σας παρακαλώ στείλτε αυτό το μήνυμα σε όλες τις επαφές σας!! Με την βοήθεια του Θεού και με τον συναισθηματισμό όλων, η μικρή μου κορούλα θα βρεθεί.

Ζητάω από όλους, εκλιπαρώ όλους να στείλουν αυτό το μήνυμα σε όσο γίνεται περισσότερο κόσμο. Δεν είναι ακόμη πολύ αργά? ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΒΟΗΘΗΣΤΕ ΜΑΣ Οποιοσδήποτε έχει κάποια πληροφορία, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου:

HelpfindAshleyFlores@yahoo.com

Επισυνάπτω την φωτογραφία της κόρης μου. Όλες οι προσευχές σας είναι σημαντικές και όλες οι προσπάθειες σας είναι αναγκαίες!! Μόνο 2 λεπτά είναι αρκετά για να στείλετε αυτό το μήνυμα. Ένα συνέβαινε στο παιδί σας θα κάνατε τα πάντα για μία βοήθεια!!

O Ντάνιελ Ντέι Λούις το 1990 κέρδισε το Οσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου για την ταινία «Το αριστερό μου πόδι». Υποδύθηκε ένα παραπληγικό παιδί που θέλοντας να ξεφύγει από το περιθώριο στο οποίο τον είχε εντάξει η κοινωνία έπιασε με το αριστερό του πόδι το πινέλο και ζωγράφισε.

Ο Λέανδρος Αρβανιτάκης αποτελεί μια ανάλογη περίπτωση στην πραγματική ζωή. Ζωγραφίζει στηρίζοντας το πινέλο στο στόμα του. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή…
Γεννήθηκε στην Κύπρο το 1959. Στην Αθήνα μετακόμισε το 1974. Σπούδασε Ναυπηγική στο Πολυτεχνείο, ωθούμενος από την αγάπη του για τη θάλασσα. Και κλαρινέτο στο Ωδείο Αθηνών, γιατί λάτρευε τη μουσική. Το 1990 αποφάσισε να ασχοληθεί πιο εντατικά και με την άλλη μεγάλη αδυναμία του, τη ζωγραφική. Ηταν κάτι άλλωστε που του άρεσε από παιδί. Τα πράγματα όμως δεν έρχονται πάντα όπως τα περιμένει κανείς.

Το 1991 τα δεδομένα γι’ αυτόν αλλάζουν. Ενα αυτοκινητικό ατύχημα του προκάλεσε παράλυση στα άνω και κάτω άκρα. Καθηλώθηκε έκτοτε σε αναπηρικό καροτσάκι. Στηρίχθηκε στο Θεό. «Κατ’ αρχάς επέζησα. Αυτό είχε σημασία». Πολύ σύντομα, κατά τη διάρκεια της αποθεραπείας του, προσπάθησε να ζωγραφίσει, χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα. Απογοητεύτηκε και τα παράτησε. Για λίγο όμως.

Οταν βρεθείς σε μια τέτοια οριακή κατάσταση οι εναλλακτικές είναι οι εξής: ή τα παρατάς ή πορεύεσαι μαζί με το πρόβλημα και συνεχίζεις παρακάτω. Ο κ. Λέανδρος Αρβανιτάκης προχώρησε. «Ως άνθρωπος που βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο, αποφάσισα όσες δυνατότητες μου είχαν απομείνει να τις αξιοποιήσω στο μέγιστο». Το απωθημένο της ζωγραφικής υπήρχε μέσα του. Το 1998 ξεκινάει πάλι μια προσπάθεια να ζωγραφίσει με το δικό του τρόπο, με μέσα «λίγο πρωτόγονα», όπως λέει γελώντας. Αργότερα ήρθε σε επαφή με την Ενωση Καλλιτεχνών που Ζωγραφίζουν με το Στόμα και το Πόδι, πήρε τα κατάλληλα εργαλεία, εξασκήθηκε, κι έτσι η ζωγραφική αποτελεί πλέον την κύρια ενασχόλησή του.

Η σύζυγός του, γραφίστρια στο επάγγελμα, έχοντας κοινό ενδιαφέρον τη ζωγραφική, έπαιξε καταλυτικό ρόλο. «Οταν πρωτογνωριστήκαμε την παρέσυρα στη ζωγραφική. Η ανάπτυξη των καλλιτεχνικών μας ενδιαφερόντων έγινε παράλληλα». Μετά το ατύχημα ήταν αυτή που τον βοήθησε να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με τη ζωγραφική.

Το «σπίτι» των καλλιτεχνών με αναπηρίες
Χρόνια τώρα αρχές Δεκέμβρη φτάνουν στα σπίτια όλων χριστουγεννιάτικες κάρτες από μια ομάδα ανάπηρων καλλιτεχνών οι οποίοι δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους. Ο Λέανδρος Αρβανιτάκης αποτελεί μέλος της ομάδας αυτής, της Ενωσης Ζωγραφική με το Στόμα και το Πόδι (ΖΩΣΠ).

Παράρτημα της Διεθνούς Ενωσης Καλλιτεχνών που ζωγραφίζουν με το Στόμα και το Πόδι, δημιουργήθηκε και ανήκει αποκλειστικά σε άτομα που δεν χρησιμοποιούν τα χέρια τους.
Βοηθά τους καλλιτέχνες να ζουν δημιουργικά, συμβάλλοντας στην οικονομική τους ανεξαρτησία και αξιοπρέπεια.

Ενας τέτοιος φάκελος έγινε η αφορμή για να γνωρίσει ο κ. Λέανδρος Αρβανιτάκης την Ενωση. Του προσέφερε τεχνογνωσία, τον εμψύχωσε, του έδωσε τη δυνατότητα να εκθέσει το έργο του. Η μέρα που έγινε δεκτός και επίσημα ως οικότροφο μέλος αποτελεί άλλωστε μία από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής του. Δεν μπορεί όμως να ξεχάσει και την πρώτη φορά που εξέθεσε τα έργα του σε μια ομαδική έκθεση της Ενωσης στη Μαδρίτη το 2001.

Από τότε έχουν ακολουθήσει άλλες οκτώ ομαδικές και τέσσερις ατομικές εκθέσεις, με τελευταία αυτή στο Αγκάθι το προηγούμενο καλοκαίρι. Αυτό που επιθυμεί τώρα είναι να εξελιχθεί, να γίνει καλύτερος ζωγράφος. «Παρόλο που δεν είμαι νέος άνθρωπος, είμαι ένας νέος ζωγράφος, γεγονός που με γεμίζει με χαρά επειδή βλέπω πως σε αυτόν τον τομέα είμαι στην αρχή και έχω περιθώρια εξέλιξης».

• Της ΕΛΕΝΗΣ ΜΠΟΛΟΒΙΝΗ Φωτό: ΣΤΕΛΙΟΣ ΑΞΙΩΤΗΣ
• Δημοσιεύθηκε στον Ελεύθερο Τύπο στις 31/1/2009

Ήταν αναμαλλιασμένη. Και δεν θα μπορούσε να ήταν αλλιώς. Η θάλασσα είχε αρχίσει να ασπρίζει. Οι ψαράδες στο λιμάνι με είχαν προειδοποιήσει. «Φουσκώνει. Μέχρι το βράδυ θα έχει 7 Μπωφόρ. Έχει θάλασσες ο Αϊ-Στράτης». Ήταν σαν να μου έλεγαν: «Κοίταξε μην αποκλειστείς». Μια ριπή θαλασσινού νερού στο πρόσωπο ήρθε να τους επιβεβαιώσει. Σήκωσα τον γιακά από το μπουφάν και τους χαμογέλασα. Ό,τι ζεις σπάνια, σου φαίνεται ωραίο.

Τη Μαρία τη συνάντησα έξω από το μπακάλικο. Ήταν βιαστική. Στα χέρια της κρατούσε ένα μεγάλο μάτσο μικρά ζουμπούλια. «Μιλιγκάρια» τα λένε στον Αϊ-Στράτη. Θαλασσινά και βουνίσια αρώματα μαζί. Πρώτα τα μύριζες και μετά τα έβλεπες. Θα έβαζε λίγα στο μαγαζί, μέσα σε ένα ποτήρι, θα κρατούσε και λίγα για το σπίτι, για το δωμάτιο της μικρής. «Να τα πούμε γρήγορα, γιατί σε λίγο πρέπει να τη θηλάσω».

Εσείς,λοιπόν,είστε η Μαρία που εγκαταλείψατε την Αθήνα για τον Αϊ-Στράτη.

Ναι, ο Αϊ-Στράτης έχει τον τρόπο του να καλεί τον κόσμο. Το θέμα είναι ότι δεν μπορεί να τον κρατήσει για πολύ και τελικά τον χάνει.

Εδώ γεννηθήκατε; Και εδώ μεγάλωσα μέχρι τα 18 μου που έφυγα να πάω να σπουδάσω βιβλιοθηκονομία. Τα περισσότερα παιδιά πριν από μένα έφευγαν μόλις τέλειωναν το δημοτικό. Εγώ ήμουν τυχερή.

Μόλις τελείωσα το δημοτικό, έγινε το γυμνάσιο και μόλις τελείωσα το γυμνάσιο έγινε το λύκειο.

Πώς ήταν η ζωή σας στην Αθήνα; Δύσκολη. Είχα δύο δουλειές, συν τη σχολή, είχα και τον μικρό μου αδελφό κοντά. Έτσι, έψαχνα αφορμή να γυρίσω πίσω. Κάποια στιγμή μας είπαν ότι θα μπορούσε ο Άκης, ο άντρας μου, να διοριστεί καθηγητής Αγγλικών στο νησί. Τα παρατήσαμε όλα και ήρθαμε.

Διορίστηκε; Διορίστηκε φέτος, αλλά στην Κρήτη. Νόμιζα ότι ο Αϊ-Στράτης ήταν το μακρινότερο σημείο που μπορούσαν να τον στείλουν, αλλά τελικά τον έστειλαν στην άλλη άκρη, στο Ηράκλειο.

Δεν σκεφτήκατε να τον ακολουθήσετε στην Κρήτη;

Το σκέφθηκα αλλά πριν από τρεις μήνες αποκτήσαμε το πρώτο μας παιδί. Αναγκαστικά κάπου πρέπει να σταθμεύσουμε για τα επόμενα χρόνια. Αποφασίσαμε λοιπόν να μην αλλάξουμε το αρχικό μας σχέδιο. Ανοίξαμε ένα μίνι μάρκετ στον Αϊ-Στράτη, μια ταβέρνα και θα το προσπαθήσουμε όσο μπορούμε. Κάποια στιγμή θα επιστρέψει και ο άντρας μου. Τώρα κάνει το αγροτικό του στην Κρήτη, έτσι λέω.

Ήταν εδώ όταν γεννήσατε; Ναι, μαζί πήγαμε στη Λήμνο. Όταν όμως το μωρό έγινε έξι ημερών, άρχιζαν τα μαθήματα και έπρεπε να φύγει. Δεν νιώθετε ανασφάλεια που ήσαστε μόνη με ένα μωρό στον ΑϊΣτράτη;

Ίσα ίσα που νομίζω ότι είναι το ιδανικό μέρος για να μεγαλώσει ένα παιδί. Θα της κάνουμε και 1- 2 αδελφάκια να έχει συντροφιά και θα είναι μια χαρά. Η μόνη ανασφάλεια είναι ότι εδώ δεν έχουμε τους γιατρούς και τα νοσοκομεία που έχουν οι με γάλες πόλεις. Αλλά με τη βοήθεια του Θεού, θα τα βγάλουμε πέρα.

Αν συμβεί κάτι έκτακτο,τι λύσεις έχετε;

Το ιατρείο που έχουμε εδώ είναι καλό και μετά μπορούμε να πάμε στη Λήμνο. Δεν είναι πάντα εύκολο, γιατί έχουμε πολύ άσχημο καιρό, αλλά υπάρχει ελικοδρόμιο και έχουμε βοήθεια και από το Λιμενικό αν χρειαστεί. Όλα τα άλλα είναι πολύ καλύτερα, τόσο που δεν το φαντάζονται οι άνθρωποι που ζουν στις πόλεις.

Συγκρίνετέ μου τη ζωή σας στην Αθήνα με τη ζωή σας εδώ.

Στην Αθήνα δεν είχα ελεύθερο χρόνο, στον Αϊ-Στράτη δεν έχω τι να τον κάνω τον ελεύθερο χρόνο.

Στην Αθήνα νομίζεις ότι μπορείς να πας θέατρο, αλλά τελικά δεν πας. Νομίζεις ότι μπορείς να βγεις, αλλά τελικά γυρνάς ψόφιος και σωριάζεσαι στην πολυθρόνα. Τουλάχιστον εδώ δεν έχεις άγχος. Δεν κοιτάς το ρολόι. Όταν έφευγα από το σπίτι στην Αθήνα έλεγα, λεφτά, κλειδιά, κινητό, κάρτα για το λεωφορείο, εδώ φεύγω απ΄ το σπίτι και δεν βάζω τίποτα στην τσέπη μου. Ακόμα και στο μπακάλικο μπορείς να αγοράσεις βερεσέ, έχεις πρόσωπο που λένε. Είναι πιο ανθρώπινα τα πράγματα, πιο ελεύθερα. Δείτε, τώρα άρχισε να βρέχει. Στην Αθήνα αυτό θα προκαλούσε πανικό. Εδώ όλοι θα σταματήσουν τις δουλειές τους και θα τις αρχίσουν ξανά όταν ανοίξει ο καιρός.

Βρέχει συχνά τον χειμώνα; Βρέχει συχνά και ρίχνει πολύ νερό. Δεν είναι κακό, εμείς το ευχαριστιόμαστε. Έχουμε την ευχέρεια του χρόνου να το δούμε σαν κάτι καλό. Δεν έχετε κανέναν δισταγμό δηλαδή ότι στερείτε κάτι από την κόρη σας; Είναι τυχερή που θα μεγαλώσει εδώ. Θα έχει απόλυτη ελευθερία, θα πάρει άλλες αρχές. Εγώ στο πανεπιστήμιο είχα πολύ περισσότερα πράγματα να πω για τη ζωή μου απ΄ ό,τι τα παιδιά της πόλης. Είστε οι μόνοι,εσείς και ο σύζυγος σας,που επιστρέψατε τα τελευταία χρόνια στον Αϊ-Στράτη;

Έχουν γυρίσει κι άλλα ζευγάρια και προσπάθησαν να βάλουν βάσεις, αλλά ο τόπος δεν μπόρεσε να τους κρατήσει. Έπειτα από κάποια χρόνια αναγκάστηκαν να φύγουν είτε για τις σπουδές των παιδιών είτε γιατί δεν είχαν δουλειές.

Όταν έφευγα από το σπίτι στην Αθήνα έλεγα, λεφτά, κλειδιά, κινητό, κάρτα για το λεωφορείο. Εδώ φεύγω απ΄ το σπίτι και δεν βάζω τίποτα στην τσέπη μου. Ακόμα και στο μπακάλικο μπορείς να αγοράσεις βερεσέ, έχεις πρόσωπο που λένε.

Από μια συνέντευξη του Σταύρου Θεοδωράκη στα ΝΕΑ που δημοσιεύθηκε στις 24/1/2009